|
|
Aan d' oever van een' snellen vliet
een treurend meisje zat
zij weende, zij schreide van verdriet
het gras van tranen nat,
zij weende, zij schreide van verdriet
het gras van tranen nat.
Zij wierp de bloemen die zij zag
mistroostig in den stroom.
Zij riep: "Ach lieve vader, ach!
Ach, lieve broeder koom",
zij riep: "Ach lieve vader, ach!
Ach, lieve broeder koom".
Een heer die wandelt langs den vliet
bespeurt haar bittere smart
dat hij het meisje weenen ziet
treft zijn meedogend hart,
dat hij het meisje weenen ziet
treft zijn meedogend hart.
Hij sprak tot haar: "Wel lieve meid
o, zeg en wees niet schuw
waarom ge weent, waarom ge schreit
kan 't zijn, zoo help ik u,
waarom ge weent, waarom ge schreit
kan 't zijn, zoo help ik u".
Zij zuchtte en zag hem treurend aan
en sprak: "Och, brave man
een arme wees ziet gij hier staan
die God slechts helpen kan,
een arme wees ziet gij hier staan
die God slechts helpen kan.
Ziet gij dat groene bergje niet?
Daar is mijn moeders graf.
Ziet gij den oever van deez' vliet?
Daar gleed mijn vader af,
ziet gij den oever van deez' vliet?
Daar gleed mijn vader af.
De felle stroom verwon hem dra
hij worstelde en hij zonk.
Mijn broeder sprong hem achterna
helaas! ook hij verdronk,
mijn broeder sprong hem achterna
helaas! ook hij verdronk.
Nu vlucht ik vaak het weeshuis uit
waar niets dan jammer is."
Zoo sprak zij hare klachten uit
in 't harte droefenis,
zoo sprak zij hare klachten uit
in 't harte droefenis.
Hij sprak: "Kom klaag niet, lieve kind
uw hart verdient geen pijn.
Ik wil uw broeder en uw vriend
ik wil uw vader zijn,
ik wil uw broeder en uw vriend
ik wil uw vader zijn".
Hij nam haar vriend'lijk bij de hand
hij, met haar lot begaan
hij gaf haar kleren naar zijn stand
voor weesjes kleren aan,
hij gaf haar kleren naar zijn stand
voor weesjes kleren aan.
Zij at zijn spijs, zij dronk zijn drank
gestadig, dag bij dag.
Heb dank, o edel' brave man
voor zoo een goed gedrag,
heb dank, o edel' brave man
voor zoo een goed gedrag.
Vertaling (ca. 1800) van 'An einem Fluss der rauschend schoss' (K. Lossius, 1781).
Variant tekst en melodie bij kinderliedjes.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
J.F. Willems, Oude Vlaemsche liederen (1848)
R. Hol, Vaderlandsch liedeboek (1891)
F. van Duyse, Het oude Nederlandsche lied (1903)
Wouters en Moormann, Het straatlied (1933)
(zie: Bronnen).
Al die willen te kaap'ren varen
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die ranzige tweebak lusten
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die deftige pijpkens smoren
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die van stormen en golven houden
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die met ons de walrus killen
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die dood en duivel niet duchten
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Al die willen te kaap'ren varen
moeten mannen met baarden zijn.
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, die hebben baarden,
Jan, Pier, Tjores en Corneel
die hebben baarden, zij varen mee!
Dit lied is o.m. opgenomen in:
F. van Duyse, Het oude Nederlandsche lied (1903)
(zie: Bronnen).
Alle man van Neêrlands stam
voelen zich der vaad'ren zonen
willen vrij op 't plekje wonen
dat hun tot een erfdeel kwam.
Eigen meester, niemands knecht
recht en slecht,
stalen vuist en rappe hand
zoo is 't volk van Nederland.
Toen, gezengd door oorlogsvlam
't vaderland was in gevaren
vochten wij wel tachtig jaren
tot er heerlijke uitkomst kwam.
Offerden met mannenmoed
goed en bloed
tot het klonk langs beemd en strand:
"Vrij is 't volk van Nederland!"
Zoo zal 't zijn door d' eeuwen heen
vrije Friezen, ronde Zeeuwen
Gelres helden, Hollands leeuwen
één voor allen, allen één!
Aan Wilhelmus van Nasouw
hou en trouw
blijft ons aller hart verpand
aan ons dierbaar Nederland.
Tekst: J.G. Nijk.
Muziek: H.J. den Hertog.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Veldkamp en De Boer, Kun je nog zingen (1938, 1972)
(zie: Bronnen).
Alle mijn gepeis doet mij zo wee.
Wien zo zal ik klagen mijn verdriet?
Die liefste en acht op mij niet meer.
Eilasen, wat is mij geschied?
Ik mag wel zeggen: 't is al om niet
dat ik aldus labeure.
Dies wil ik zingen een vrolijk lied
verlangen, gij doet mij treuren.
Moet ik nu derven die liefste mijn
zo moet ik treuren tot in der dood.
Haar eerbaar wezen, haar klaar aanschijn
dat brengt mij nu in lijden groot.
Helpt mij, schoon lief, uit dezer nood
en wilt mij daar niet in laten.
Wat ik vermag, schoon roze rood
dat koomt u al te baten.
Die goede, gestadige minne draagt
ende daar hij dan wordt bedrogen
voor Gode moet dat zijn geklaagd
met twee beweenden ogen.
Men mag wel zeggen: 't is grote pijn
die 't minnen niet en kan gelaten.
Nochtans komt hem al in den armen zijn
zijn lief tot zijnder baten.
Gaaf' zij mij nu een troostelijk woord
zo waar' mijn treuren al gedaan.
Mer lasen, neen zij, nog geen confoort
en kan ik van die alderliefste ontvaan.
Dat zal mij kosten menigen traan
mag ik genen troost van haar verwerven.
Schoon lief, wilt mij in staden staan
van rouw zo moet ik anders sterven.
Middeleeuws lied.
gepeis: gepieker / labeure: tob
mer lasen, neen zij: maar helaas, dat doet zij niet
in staden staan: helpen.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Het Antwerps liedboek (1544) - boek - - cd -
Aemstelredams Amoreus lietboeck (1589)
F. van Duyse, Het oude Nederlandsche lied (1903)
Pollmann en Tiggers, Nederlands Volkslied (1977)
(zie: Bronnen).
Als de kat van huis is dansen de muizen
dansen, dansen, dansen de muizen
dan dan dan dan dansen de muizen.
Canon.
Muziek: C. Lahusen.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Pollmann en Tiggers, Nederlands Volkslied (1977)
(zie: Bronnen).
Als de winter vlucht voor de lentelucht
en de zon het nieuwe leven wekt,
als een bloesemkroon met haar teeder schoon
in den hof de naakte twijgen dekt
dan zingt al wat leeft en zingen kan verblijd:
"Wees gegroet, volschoone lentetijd.
Wees gegroet! Wees gegroet!
Wees gegroet volschoone lentetijd!"
Ja, ons harte gloeit nu 't viooltje bloeit
nu ons 't madeliefje tegenlacht
en met blijden klank brengen we onzen dank
voor der zonne glans, der bloemen pracht.
Zoo weerklinke ons vroolijk lied dan wijd en zijd:
"'k Heb u lief, o schoone lentetijd!
'k Heb u lief, 'k heb u lief!
'k heb u lief, o schoone lentetijd!"
Tekst: J.A. Böhringer.
Muziek: Cath. van Rennes.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Veldkamp en De Boer, Kun je nog zingen (1938, 1972)
(zie: Bronnen).
Als goede kind'ren slapen zacht
dan houden Eng'len trouw de wacht
staan aan hun bedje, hoeden hen teer
zien op de kind'ren met liefde neer.
Maar zijn de kind'ren opgestaan
dan mogen d' Eng'len slapen gaan.
Nu reikt niet langer, Eng'len, uw macht
God, onze Vader, houdt zelf de wacht.
Vertaald uit het Hoogduits.
muziek: Catharina van Rennes.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Veldkamp en De Boer, Kun je nog zingen (1938, 1972)
(zie: Bronnen).
Als m'n vader en m'n moeder naar de markt toe gaan
o ja, ja zo
dan komen zij niet thuis voor des avonds laat
o ja, ja zo.
Fiederie, fiederie, fiederalala
fiederie, fiederie, fiederalala
o ja, ja zo.
|
muziek volgt
|
|
bladmuziek volgt
|
Arge winter, gij zijt koud
vergangen is ons 't groene woud
vergangen zijn ons die loverkens aan der heiden.
Die loverkens die aan der heiden staan
daarop zo zingt die nachtegaal
van minnen zinget ons die fiere nachtegale.
Tsavonds als ik slapen ga
vind ik mijn bed allene staan
daarop zo rust die fiere nachtegale.
Tsmorgens als ik opsta
ende ik mij wel gesiered ha
zo komt mijn lief ende biedt mij goeden morgen.
Goeden morgen, zo wil ik wel voorwaar
ik zeg: "Vrouw maagd, bind op uw haar
met roden goud ende met groene zijde".
Zij ging voor, ik volgde na
zij brachte mij daar een schaakbord na
in elke hand zij brachte twee dobbelstenen.
Zij lei 't schaakbord op dat veld
"Die dobbelen wil, die brenget geld
anders mag hij wel te heime blijven".
Middeleeuws lied.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Het Antwerps liedboek (1544) - boek - - cd -
Aemstelredams Amoreus lietboeck (1589)
F. van Duyse, Het oude Nederlandsche lied (1903)
Pollmann en Tiggers, Nederlands Volkslied (1977)
(zie: Bronnen).
|
